Στα δεκαπέντε της χρόνια, η Έλλη Μπρούσα έχει ήδη μάθει να παλεύει – κυριολεκτικά και μεταφορικά. Με το βλέμμα ενός μαχητή και την ψυχή μιας αθλήτριας που λατρεύει τη χώρα της, κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Πάλης U15, σκαρφαλώνοντας στο βάθρο και αποδεικνύοντας ότι είναι μία αθλήτρια με λαμπρό μέλλον. Λίγες μέρες μετά τον θρίαμβό της, η νεαρή πρωταθλήτρια μάς μιλάει με ειλικρίνεια, συγκίνηση και μια υπόσχεση για ακόμη μεγαλύτερα πράγματα στο μέλλον.
1. Έλλη συγχαρητήρια! Κατέκτησες το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Πώς έζησες τη διοργάνωση;
Ήταν κάτι ξεχωριστό για εμένα. Αν και έχω παλέψει πολλές φορές στο εξωτερικό σε μεγάλα τουρνουά, ήταν μοναδικό επειδή εκπροσωπούσα τη χώρα μου. Αυτή η αίσθηση της ευθύνης και της υπερηφάνειας έδινε άλλο νόημα σε κάθε αγώνα.
2. Είναι ξεχωριστό το συναίσθημα να αγωνίζεσαι για ένα μετάλλιο;
Είναι σίγουρα ξεχωριστό, και πόσο μάλλον το χάλκινο, που είναι ιδιαίτερο μετάλλιο. Σε αυτόν τον αγώνα, αν κερδίσεις παίρνεις το μετάλλιο, ενώ αν χάσεις μένεις εκτός μεταλλίων. Αυτό το «όλα ή τίποτα» σε κάνει να νιώθεις το βάρος της στιγμής, αλλά ταυτόχρονα δίνει τεράστια ικανοποίηση όταν τα καταφέρνεις.
3. Τώρα που έχουν περάσει κάποιες μέρες, τι σου έχει μείνει χαραγμένο από τη διοργάνωση;
Μου έχει μείνει η εμπειρία με τα παιδιά της Εθνικής Ελλάδος και τους προπονητές μας – η συντροφικότητα και η στήριξη ήταν μοναδικές. Επίσης, η πίεση που ένιωσα σε μια τόσο μεγάλη διοργάνωση, αλλά και η κούραση στη διάρκεια των αγώνων. Όλα αυτά μαζί μου έδειξαν πόσο απαιτητικό αλλά και όμορφο είναι το άθλημα.
4. Όταν ανέβηκες στο βάθρο τι σκέφτηκες;
Ένιωσα περήφανη, γιατί παρά τη μικρή μου ηλικία μπόρεσα να σταθώ στους αγώνες με μεγαλύτερες αθλήτριες. Και σας υπόσχομαι, στην επόμενη μεγάλη διοργάνωση το μετάλλιο να είναι ακόμα μεγαλύτερο!
5. Πού θα ήθελες να αφιερώσεις το μετάλλιό σου;
Θέλω να το αφιερώσω στην οικογένειά μου, στην ομάδα μου και στον προπονητή μου, στη ΜΕΒΓΑΛ που με στηρίζει από την αρχή της χρονιάς, αλλά και στον Θεό, τον οποίο ένιωσα δίπλα μου σε κάθε αγώνα. Χωρίς όλους αυτούς, τίποτα δεν θα ήταν το ίδιο.
